BERGTOPPERS
			Franse & Spaanse Pyreneeen
Bergtoppers is een wandelorganisatie in de Franse Pyreneeën in de omgeving van Seix. Zowel voor de Individuele Avonturier als voor Gezinnen en voor Groepen hebben wij unieke bergwandelingen opgesteld, in zowel de Franse Pyreneeën als de Spaanse Pyreneeën. Werkelijk bijna alles is mogelijk! Van hut naar hut, vanaf een vaste locatie, alleen wandelen of tussendoor even raften, kayakken, canyoningen............. Wij regelen het! Nieuw!
Introductie Nieuw Aanbieding Individueel Groepsreizen Gezinnen Op maat GR10 Reisbureau Overige info Contact ons		- WELKOM - Bergtoppers is een Nederlandse wandelorganisatie in de Franse Pyreneeen, de Centrale Pyreneeen (Ariege). We bieden samengestelde wandel vakanties voor ervaren en onervaren wandelaars, in een groep onder begeleiding of individueel. Voor gezinnen en voor senioren. Alle wandelingen die we aanbieden hebben we dit jaar zelf voorgelopen. Met uitzondering van de GR10, omdat sommige trajecten eerder zijn voorgelopen. We wonen hier al sinds 2000 zodat je ons kunt zien als specialist van de Franse en Spaanse Pyreneeen. We bieden avontuurlijke vakanties met comfort op maat voor een eerlijke prijs. Vanaf 50 euros per dag inclusief een transfer, 1/2 pension, lunch en een routebeschrijving. Heeft U speciale wensen, laat ze ons weten, want wij bieden op-maat vakanties die je een zorgeloze tijd geven vanuit verschillende gastvrije accommodaties! Je bent bezoeker nummer: in 2010 klik hier indien je wat ervaringen wilt lezen van onze wandelaars in 2009 en 2008

Tour de Gavarnie

Wij, Jan Meine(57), Erica(47) en nog 1 thuis wonende zoon, Willen Jan(20) komen al tientallen jaren aan de oost voet van de Franse Pyreneeën met vakantie. We hebben hier een aantal vrienden wonen en gaan daar iedere vakantie zeker ook wandelen. We wilden eens wat meer van de Pyreneeën zien dus op internet gezocht naar wandelen in de Pyreneeën en kwamen toen terecht bij "Bergtoppers". De site en de informatie die erop stond sprak ons wel aan met name de tour de Gavarnie die zelfstandig gelopen kon worden maar waar wel alles verder geregeld was.
We hebben deze tocht geboekt voor 2 tot 9 augustus 2009.
Enkele dagen hiervoor zaten we al in Zuid Frankrijk. Zondag 2 augustus naar "Bergtoppers" gereden voor een hele hartelijke ontvangst om de volgende dag te beginnen met wandelen.
Nadat we maandag eerst de auto geparkeerd hadden bij een camping in Luz St. Sauveur, hebben we genoten van een prachtige wandeldag, eerst omhoog en het laatste stuk naar Cauteret naar beneden. We werden in de gite hartelijk ontvangen. Na een prima maaltijd hebben we besloten om voor de volgende dag een lunchpakket van de gite te bestellen. Dit hebben wij iedere dag gedaan en is ons gedurende deze week erg goed bevallen. Er zat een grote variëteit aan levensmiddelen in waar je een volle wandeldag goed op kon doorkomen (voor drinken moest je zelf zorgen).

De volgende ochtend vroeg begonnen met lopen want dit zou de zwaarste dag zijn en dat klopte. Het was een geweldige omgeving waar we hebben gelopen van 8 uur 's ochtends tot 9 uur 's avonds.
Bij de een na laatste refuge hebben we besloten door te lopen naar de refuge die voor ons geboekt was. Het laatste stuk werden we voorbij gelopen door een andere wandelaar en hebben gevraagd om door te geven dat we eraan kwamen.
We werden wederom hartelijk ontvangen en kregen een geweldige maaltijd, meer dan we met mogelijkheid op konden. Bij aankomst konden we meteen kiezen of we de volgende ochtend om half 6 uur of om half 7 wilden ontbijten. We hebben de top laten liggen en kozen voor het half 7 ontbijt.

De volgende ochtend gaf ons een strak blauwe lucht, bijna 3000 meter hoog, geweldig. Gletsjeruitlopers overgestoken, langs smalle paadjes en geweldige uitzichten, dit alles met een grote hoeveelheid zon bracht ons de 3e wandeldag. Door het prachtige weer waren we pas om een uur of 7 's avonds in Cavarnie aangekomen. De gite midden in het dorp gevonden. Na een gastvrij onthaal bleek deze waard geweldige kookkwaliteiten te hebben. De volgende dag echt een rust dag gehouden. Natuurlijk hebben we nog een paar uur de benen gestrekt en de beroemde watervallen bezocht. 's Middags waren we net voor de regen en onweersbui binnen, wel heel fijn als je de natte wandelaars ziet binnen komen.

De volgende en tevens laatste wandeldag was het wat bewolkt. Dat liep weer heel anders, weinig tot geen uitzicht maar toch was de route nog goed te volgen met de aanwijzingen en de markeringen. Het was heel spookachtig om door de wolken in een bos te lopen. Het laatste stuk begon het te regen en te onweren wel nog op afstand. De regenkleding is in ieder geval niet voor niets mee gesjouwd.
Bij de elektriciteit centrale besloten we het laatste stuk niet meer door het onweer te lopen maar een lift zien te krijgen naar Luz St. Sauveur. Dit lukte bij een Nederlands gezin waarbij Erica mee kon rijden. Zij heeft onze auto op gehaald. De laatste gite wat tegen viel ten opzichte van alle anderen die we aangedaan hadden en zo geweldig waren.

De volgende dag weer terug gereden naar "Bergtoppers" om onze ervaringen met hun te delen. Zondag weer terug naar onze vrienden in Zuid Frankrijk. Een geweldige ervaring rijker en het voornemen om dit soort wandelweken zeker te gaan herhalen.

Tour de Pyrena

Deze vakantie hebben we geboekt via labyrinth. Wij waren opzoek naar een bergwandelvakantie en vonden het leuk om ons aan te sluiten bij een groep met Nederlandse gids. De groep bestond uit een gezelschap van 4 mannen en 4 vrouwen tussen de 27 en 41 met wie we een erg gezellige week hebben gehad.

Op zaterdag 1 augustus kwamen we aan in Seix. De plek waar we de komende dagen overnachten zag er geweldig uit! Eén huis met daarom heen verschillende kabanen en tenten en verder alleen maar bergen. De eerste middag hebben we gelijk een flinke wandeling gemaakt van 4 uur. We hebben over grasvlaktes gelopen tussen de schapen door en mooie uitzichten. Gelukkig waren we aan het eind van de middag net op tijd binnen voor de regen.

De volgende dag vertrokken we na het ontbijt met de auto. Het was een klein stukje rijden. We hebben vandaag de wandeling via het paradijs naar Col de Pause gelopen. Het was een mooie wandeling; eerst een stuk langs het water. De natuur was heel groen. De lunchplek was in het paradijs, prachtig uitzicht op verschillende watervallen en groene bergen. Later kwamen we nog veel paarden tegen met bellen om, wat zorgde voor een mooie achtergrond muziek. Tot slot nog een biertje gedronken in het gezellige dorpje Seix. Het was weer een mooie tocht!

De volgende dag zijn we weer na het ontbijt vertrokken. Vandaag zijn we naar Etang de Hilette gewandeld en dezelfde weg weer terug. Het was een pittige klim eerst tussen de bomen en later over rotsplateaus. Er zaten stijlen stukken tussen. Het was mooi om eerst tussen de bomen te lopen en later boven de boomgrens te lopen. De gieren zagen we boven de bergen zweven. Helaas waren er vandaag veel wolken, dus hadden we niet heel ver zicht. De keren dat er zicht was, konden we wel heel ver weg kijken. Het uitzicht was dus weer prachtig! Toen we bijna bij het meer waren (het omkeerpunt) moesten we nog een steil stuk naar beneden langs een kabel en nog over rotsen naar een meertje klimmen. Toen we er eenmaal waren, hebben twee stoere mannen uit de groep nog gezwommen in het meer!

Na een rustdag gehad te hebben, begonnen we woensdag aan een driedaagse wandeltocht. De eerste dag hebben we zo’n 1300 meter geklommen. Het was een warme dag, dus dat was flink zweten. Het begon weer met een klim door een bos en over stenen door beekjes. Voor de lunchplek kwamen we uit onderaan een waterval. Wat een geluid en mooi gezicht hoe dat water zich over de stenen naar beneden stort en dat gaat maar door. Hier konden we onze waterflessen bijvullen. Na de lunch begon de pittige klim langs de waterval naar boven; wat een natuurschoon. De volgende rustplek was bij een mooi meer, daarna het laatste stuk naar de berghut. Onderweg liepen we nog langs een ander meer en ineens was daar de berghut! De berghut lag op een mooi punt (2246 meter hoogte) tussen de bergen en met uitzicht op twee meren. ’s Avonds een mooie zonsondergang gezien en herten.

Na een echt Frans ontbijt zijn we de volgende ochtend weer vertrokken. (voor de gene die de toch nog gaan lopen, stel niet teveel voor van het ontbijt in deze hut, wij waren blij met de muslierepen die we nog bij ons hadden) Het was weer een flinke wandeling met afwisselend stijgen en dalen. De natuur was nog steeds heel groen en de uitzichten geweldig. De schapen kwamen af en toe nieuwsgierig kijken. We hebben langs kabels gelopen langs meren en door de sneeuw gelopen. Het laatste stuk liepen we door een bos met heel veel naaldbomen; het was er droog, je rook de geur kan dennen en hars. Het verschil in natuur tussen frankrijk en Spanje was tijdens de wandeling goed te zien. Aan het eind van de middag kwamen we aan in de Spaanse hut; een oud klooster. Het eten was heerlijk (en beter dan in franrijk) en in stapelbedden van drie hoog hebben we heerlijk geslapen.

De volgende dag na een uitgebreid ontbijt weer vertrokken. Ook deze tocht was weer mooi. Eerst weer een flinke klim naar boven en uiteindelijk zo’n drie uur dalen. Boven op de berg hebben we gieren gespot met de verrekijker. Naarmate we hoger kwamen werd het weer slechter. Na de lunch was het bijna alleen nog maar dalen. Op de achtergrond hadden we het geluid van de koeienbellen, heel wat anders dan top 40 muziek! Helaas kwamen we na de lunch snel in de wolken en hebben we boven op de berg niet van het mooie uitzicht kunnen genieten. Er stond een ruïne; met die mist had het wel een apart effect. Na zo’n drie uur gedaald te hebben, kwamen we uit in een dorpje 'salau' waar we al onze natte kleren uit hebben getrokken en warme chocolademelk hebben gedronken. Het was jammer dat we niet van het uitzicht boven op de berg hebben kunnen genieten.

Valesca: Alles bij elkaar was het voor mij een topvakantie; de natuur, stilte, rust, prachtige wandelingen, afwisselende wandelingen, smalle paadjes en mooie slaapplekken. Vooral de ongerepte natuur en de afwisseling van het landschap vind ik mooi aan de Pyreneeën. Ik kom hier zeker nog een keer terug!

Judith: Voor mij was het de eerste keer dat ik op deze manier op vakantie ben geweest. Van te voren wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten. Maar elke 100 meter wandelen was weer anders. Ik heb me erg verbaasd over hoe mooi en afwisselend de natuur kan zijn. Ook ik kom hier zeker nog een keertje terug!

Tour de Couserans en Tour de Foix

Van 12 juli 2009 tot en met 24 juli 2009 hebben wij de Tour de Couserans en aansluitend de Tour de Foix gelopen, delen van de GR 10. Hierbij een verslag.

Zondag, 12 juli 2009
We vliegen van Schiphol naar Toulouse en gaan daar met de bus naar het treinstation. Met de trein reizen we naar Boussens, waar we om 14.00 uur zijn. Helaas blijkt de eerstvolgende bus pas om 18.40 uur te gaan. Gelukkig kan Ireen ons op komen halen. We verblijven bij de Bergtoppers in een cabane met eigen sanitair. 's Avonds eten we met alle gasten in de grote partytent.

Maandag, 13 juli 2009
Roelof brengt ons weg naar Melles, 1¾ uur rijden. De start van de wandeling is bij de Auberge in Melles. Helaas ben ik wat misselijk van de autorit, dus de koffie slaan we maar over. Het is een zomerse, warme dag. Dat betekent veel zweten. De zoutkristallen staan op mijn oor. 1500 meter stijgen en 200 meter dalen. In ongeveer 5½ uur (alle tijden zonder pauzes) lopen we naar de prachtig gelegen refuge Étang d'Araing. Achteraf vinden we dit de zwaarste tocht door de warmte en ook moeten we wennen aan zo'n flink stuk stijgen.

Dinsdag, 14 juli 2009
Vanaf de boven de wolken, in de zon gelegen refuge lopen we zo'n 200 meter omhoog naar de Serre d'Araing, het hoogste punt wat we tijdens onze vakantie zullen bereiken. Daarna dalen we door de wolken heen langs veel restanten van de mijnbouw 1200 meter af naar het gehuchtje Eylie, waar we in de plaatselijke gîte verblijven. De eigenaren zijn de enige permanente bewoners van Eylie. We doen er ruim 4 uur over.

Woensdag, 15 juli 2009
Veel GR 10 wandelaars lopen in één keer van Eylie naar Riberot, omdat er tussendoor geen overnachtingsmogelijkheden zijn, behalve dan in cabanes. Omdat dat wel een heel erg lang stuk is, hebben de Bergtoppers dit stuk in tweeën geknipt. Wij lopen in 5 uur naar de parkeerplaats La Pucelle. Daar worden we opgehaald door Roelof en naar La Maison du Valier aan de Riberot gebracht, net geopend en het mooiste overnachtingsadres van beide tours. 880 meter stijgen en 950 meter dalen.

Donderdag, 16 juli 2009
Roelof haalt ons op en brengt ons weer naar de parkeerplaats La Pucelle. Vandaag lopen we in een kleine 4½ uur naar La Maison du Valier, waar we nog een nacht zullen verblijven. 1000 meter stijgen en 970 meter dalen, inclusief de "beklimming" vanaf de Cabane Clot du Lac van de Tuc de Coucou, slechts 70 meter hoger, maar wel een mooi uitzicht tot aan het laagland toe. Na afloop van de wandeling gaan we, net als veel dagjesmensen, verpozen aan de Riberot. Daar wordt Adolf in zijn enkel gebeten door een slang. Met de ambulance wordt hij naar het ziekenhuis in St. Girons gebracht, waar hij ter observatie wordt opgenomen. Gelukkig loopt alles goed af en kunnen we om half twaalf 's avonds met de taxi terug naar La Maison du Valier.

Vrijdag, 17 juli 2009
Eigenlijk zouden we vandaag naar de Bergtoppers lopen, maar het is beter als Adolf een rustdag neemt. Zijn enkel is flink opgezet en hij voelt zich nog een beetje misselijk. Roelof die onze bagage zou ophalen, neemt ons ook mee en rijdt met ons naar Seix waar we bij de apotheek antibiotica en paracetemol ophalen. We houden verder een rustdag in de ons al vertrouwde cabane van de Bergtoppers. Een geluk bij een ongeluk is, dat het vandaag een troosteloze dag is met onophoudelijk regen, mist en veel wind en het is koud.

Zaterdag, 18 juli 2009
Roelof heeft ons aangeraden de route van Riberot naar de Bergtoppers alsnog te lopen en die van de Bergtoppers naar Moulin Lauga over te slaan, omdat dat niet zo'n boeiend stuk is. We worden weer naar La Maison du Valier gebracht, letterlijk en figuurlijk he zenuwcentrum van deze week. Het is een heel goed advies van Roelof, want we vinden de route van Riberot naar de Bergtoppers zonder meer de mooiste wandeling die we deze vakantie gelopen hebben. Het is 1200 meter stijgen en 1100 meter dalen in een kleine 7 uur. Gelukkig gaat het met Adolfs voet goed. Omdat het de vorige dag zo koud is geweest, ligt er vanaf zo'n 2100 meter hoogte verse sneeuw en dat levert prachtige uitzichten op. Roelof brengt ons naar de Auberge Deux Rivières vlakbij Moulin Lauga. Daar gaan we beginnen met de Tour de Foix. Het blijkt dat er nog een ander stel, Hans en Jolanda, gelijk met ons op loopt.

Zondag, 19 juli 2009
Omdat het een behoorlijk lange etappe is naar Gîte Rouze is, worden we een stuk weggebracht naar het elektriciteitshuisje in het dal van de Estours. Dan blijft nog een etappe over van 18 kilometer, een kleine 8 uur lopen met 1550 meter stijgen en 1300 meter dalen. Hoewel het vrij lang is, valt het ons niet zwaar. Het is lekker wandelweer en een mooie etappe. Als we net willen gaan eten in de gîte, komen er twee Britten aan; zij lopen de GR 10 non-stop, zijn al ruim 30 dagen onderweg en moeten nog 20 dagen. Eerlijk gezegd moeten wij daar niet aan denken.

Maandag, 20 juli 2009
Vandaag de eenvoudigste en kortste etappe: naar de Gîte La Colline Verte in Saint Lizier. Slechts 3 uur lopen, 600 meter stijgen en 800 meter dalen. Zowel de Tour de Couserans als de Tour de Foix lopen door zeer dun bevolkte gebieden. We zijn dan ook verrast als er in Saint Lizier een restaurant met een terrasje blijkt te zijn. Samen met Hans en Jolanda en de Britten strijken we daar neer. Het is dan even zoeken naar de goede gîte, want er blijken er twee te zijn. Maar alles komt goed en we genieten in de tuin van de gîte van het mooie weer.

Dinsdag, 21 juli 2009
Vandaag de langste etappe: we lopen in 8½ uur naar de gîte in Aulus les Bains, 1300 meter stijgen en 1300 meter dalen. Het valt ons zwaar door de lengte en de hitte. We stoppen dan ook vaker dan normaal om te drinken. Ook vullen we onze waterflessen een paar keer bij in een beekje. De route voert ons langs het Étang de Guzet en de Cascade d'Ars, een van de mooiste watervallen van de Pyreneeën; de waternevel die van de waterval afkomt, is heerlijk verkoelend.

Woensdag, 22 juli 2009
De tocht voert naar de Refuge de Bassiès, 1200 meter stijgen, 300 meter dalen en 4½ uur lopen. Het is een geleidelijke klim, behalve het stukje vanaf de Port de Saleix. Als we gaan dalen, is er een stukje met een staalkabel gezekerd. Na de Col de Bassiès is er een prachtig uitzicht op het dal met de refuge en de omliggende bergen.

Donderdag, 23 juli 2009
Een prachtige en vrij eenvoudige tocht naar de gîte in Mounicou; 600 meter dalen en 4 uur lopen. Het eerste deel loopt langs een aantal schitterende meertjes, dan de afdaling en vervolgens een heel stuk totaal vlak op een oud aquaduct. Na al het stijgen en dalen weten we niet wat ons overkomt: vlak lopen. Nog een stukje dalen naar het gehuchtje Marc en dan stroomopwaarts naar de gîte. Het is een onbemande gîte. Daarom komt Roelof ons eten brengen dat Ireen voor ons heeft verzorgd. 's Avonds eten we samen met Hans en Jolanda op het terrasje van de gîte kaasfondue. Heerlijk!

Vrijdag, 24 juli 2009
's Morgens hebben we een uitgebreid ontbijt, ook door Ireen verzorgd. Gelukkig eens wat anders dan stokbrood met jam. We hebben een beetje genoeg van al het stijgen en dalen en willen ook wel eens wat van de bewoonde wereld zien. Daarom vandaag geen GR 10 voor ons, maar een zelf bedachte route. We dalen af via het dal van de Vicdessos naar het plaatsje Auzat, waar we koffie drinken op een terrasje. Daarna lopen we naar het plaatsje Vicdessos en via een gele wandelroute gaan we naar de auberge/gîte in Goulier. Nog eenmaal genieten we van de prachtige uitzichten over de bergen. Ca. 14 kilometer lopen, 400 meter dalen, 350 meter stijgen en 4 uur lopen. We krijgen een geweldig afscheidsmaal.

Zaterdag, 25 juli 2009
Roelof komt ons ophalen en brengt ons naar het station in Tarascon. Hans en Jolanda gaat hij daarna wegbrengen naar hun auto in Moulin Lauga. Wij treinen naar Toulouse en vliegen weer terug naar Schiphol.

Tot slot
We wisten het van te voren, maar vonden het wandelen wel pittig door het vele stijgen en dalen en de warmte. Zowel de Couserans als de Ariège zijn ongerepte gebieden, behalve bij Guzet Neige. Dat ongerepte vonden wij mooi, maar af en toe een dorpje vinden wij ook wel leuk. Het was voor ons de eerste keer dat we bij de Bergtoppers geboekt hebben en dat is ons goed bevallen. Het was goed georganiseerd en het is heel persoonlijk.

Mede namens Adolf Mein,
Ine Kramer.

Impressie van de GR10 week 3

Aankomst
Rond Toulouse scheen nog volop zon, in St Girons ook nog, in Oust was het al bewolkt en vanaf Seix reed ik in de mist. Zo kwam ik aan bij de gîte van de Bergtoppers. Kees Borst deed open. "Kom binnen als je durft, je bent net op tijd voor het eind van de gouden finale van de Nederlandse hockeyvrouwen." Typisch Kees: net zo bonkig van karakter als van postuur, maar ook zorgzaam en alert op het welvaren van zijn gasten. Later bleek dat Kees zich ook wel eens Roelof laat noemen, maar ik hou het hier maar op Kees. De hockeydames wonnen goud en ik maakte kennis met mijn andere tochtgenoten, Harry en Marga. En hoewel de mist nog potdicht was voelde het alsof de zon scheen: het klikte meteen en dat is wel zo prettig als je in klein gezelschap de bergen in trekt. Want dat is wat we zouden gaan doen: de volgende dag eerst nog een eindje rijden maar dan 7 dagen bergwandelen langs de mooiste etappes van de GR10 in de Franse Pyreneën. Marga, Harry, Kees en ik, we hebben er een geslaagde GR10-week van gemaakt, getuige onderstaand thematisch verslag.

GR10-beesten
De eerste wandeldag, van Gourette naar Arrens Marsous, bleek in onze tocht de beste dag voor wat betreft gespotte beesten. Een koppel bergmarmotten, waarover we toen nog reuze opgetogen waren, een tiental vliegende deuren en een zwijn waarvan Marga vond dat het wild was en ik dacht dat het om een tam exemplaar ging. Als compromis houden we het maar op een wam zwijn, maar het telt 100% mee in de beestenscore. Later in de week zagen we nog een roedel gemsen (isards), hagedisjes (geen salamanders want die zijn fel geel of oranje met zwart, zo wist Kees), kilo's naaktslakken en twee teken (in mijn been).

GR10-types
Na een dag sjouwen is het heerlijk ontspannen, dat weet iedereen. En in de Pyrenese berghutten lukt dat uitstekend vanwege de leuke mensen die je er treft. Zo hebben we lekker gekeet met een ploeg vrolijke Spanjaarden in de réfuge de Bayssellance (de volgende dag zagen we hen weer olijk zwaaiend zitten op een terras in La Gavarnie), een kletspraatje gemaakt met de aardigste uitbater van Frankrijk (die van de gîte in Cauterets), zwaar gediscussieerd over de positie van Noord Afrikanen in de Franse maatschappij in de gîte in La Gavarnie, en niet te vergeten een boom opgezet met Holger in de réfuge d'Ilhéou. Holger torst de hele dag 35 kilogram bepakking mee en presteert het dan nog om reuze opgeruimd te gaan zitten vertellen dat de GR10 best makkelijk is vergeleken met de GR20 op Corsica. Uitslover. En over uitslovers gesproken: wat te denken van een 78-jarige (!) tanige oude baas die op z'n gemakkie nog even naar de réfuge des Sarradets kwam klauteren (2400 meter, vlak bij de Brèche de Roland). Kees (die uitgebreid met hem heeft zitten kletsen terwijl Harry en Marga en ik naar de Brèche wandelden) vertelde dat die meneer z'n leven lang alpinist was geweest en 20 jaar geleden voor het laatst naar de Brèche was geklommen. Hij wou nu nog één keertje komen kijken. Adembenemend toch, zo'n man.

GR10-geluiden
Natuurlijk moet je je ogen goed openhouden tijdens zo'n bergwandeltocht, maar soms is het wel aanlokkelijk om ze even dicht te doen en te luisteren naar de prachtige geluiden. Er is altijd wel ergens het doffe geklongel van koeiebellen of het hogere geklingel van schapebellen. En ook het zachte geklater van kleine bergstroompjes is een heerlijk geluid. Het geeft aan dat je even je hoofd en nek kunt verfrissen met een kouwe klets bergwater. En als je hoog genoeg bent kunt je er zelfs gerust van drinken. Tussen Cauterets en Pont d'Espagne is er van rustig geklater geen sprake want daar loop je een mooi stuk langs een flinke beek met spektaculaire stroomversnellingen met bijbehorend geraas. Boven het lac de Gaube hoorden we het geratel van de helicopter die de réfuge des Oulettes ging bevoorraden. Heel opmerkelijk is het gefluit van de bergmarmotten. Van een heel andere orde zijn de denderende rock-tonen van Deep Purple's "Smoke on the water" die fantastisch klonken toen we in Kees' bus terug reden na een prachtig mooie wandeling door het Cirque de Gavarnie. Minstens zo indrukwekkend is het ontbreken van elk geluid als je 's nachts eens even de slaapzaal uitsluipt en buiten naar de sterren gaat staan kijken. Magnifiek wat de dan ziet (wel 20 keer zoveel lichtjes aan het fimament dan dat je in Nederland ziet) en hoort (helemaal niets). Over de geluiden die je in de slaapzaal hoort hoeft hier niet verder te worden uitwijd, daar heeft iedereen wel een voorstelling van. En wat, tot slot, in dit stukje over geluiden niet mag ontbreken is de vertolking door Harry van 'Aquarius', het openingslied uit de musical Hair. Harry werd tot het zingen van dit stuk aangezet door de Hara Krisna-versiering in de réfuge d'Ilhéou. Onze vriend Holger voelde dezelfde sfeer goed aan en kondigde aan dat hij er volgend jaar een hasjies-bar zou openen.

GR10-hoogtepunten
De belevenissen tijdens onze GR10-week waren te talrijk om allemaal te kunnen beschijven. Daarom tot slot de belangrijkste hoogtepunten. Daartoe behoort zeker het klimmetje naar de Petite Vignemale, vanuit de réfuge de Bayssellance een goed bereikbare subtop op 3032 meter. Een dag eerder was de wandeling naar de col bij de Hourqette d'Ossoue een mooie overwinning. Verder was ook de D-tour vanuit La Gavarnie, naar de Brèche de Roland en terug via de Echelle Sarradets (letterlijk: "ladder") een mooie, uitdagende trip. Op een heel andere manier was de badderbeurt in het koude water van het lac d'Ilhéou een memorabel moment. Maar misschien wel het mooiste was het aangename gezelschap waarin we deze tocht maakten.

GR10-groepsgevoel
Behalve de al genoemde contacten met allerlei GR10-types was er namelijk al direct een leuke en ontspannen sfeer binnen ons eigen groepje van Marga, Harry, Kees en mijzelf. Grappen en plagerijtjes, interessante verhalen, openhartige gesprekken en heel veel gelach. Wonderlijk toch, dat onbekenden zich zo snel tot een hecht groepje kunnen formeren. Misschien is het de gezamenlijke opgetogenheid over de mooie tocht, of de gezamenlijke inspanning om een col of een top te bereiken, die zo'n band smeedt. Of misschien is het omdat je - of je nu wil of niet - door de omstandigheden al snel vrij dicht in elkaars persoonlijke sfeer wordt gedreven. Wat in elk geval een rol heeft gespeeld is het kaartspel dat Kees ons leerde: spliterwt. Het voert hier te ver om de krochten van het spliterwten uitgebreid te beschrijven, maar dit spel kan de grootste blijbaard in een diepe depressie drukken en een sikkepit in ongekende jolijt doen uitbarsten. Vraag maar aan Kees, of anders aan de waardin van de gîte in Arrens Marsous.

Peter

Tour de Famille Mul

Wij zijn op vakantie geweest naar de bergtoppers.
Het waren mooie wandelingen en je had heel mooi uitzicht!
Het was ook heel erg gezellig.
Bij sommige wandelingen kwam je bij meren, die waren best wel koud maar heel erg mooi.
Je kreeg ook lunch mee en die was heel erg lekker!
Er zat echt van alles in.
meestal zat er ook iets lekkers in zoals: super lekkere keek!!!

eerst hadden we twee dagen gewoon wandelen in de bergen.
En daarna begon de huttentocht met Roelof en Ireen! Bij de eerste hut waren stapelbedden van twee op een slaapzaal. Het was heel gezellig met kaarten en lekker eten.
Daarna liepen we door naar een spaanse berghut, in die wandeling kwamen we een heel diep meer tegen en als je erin viel kwam je er niet zo makkelijk uit.
Maar er waren wel touwen waar je je aan vast kon houden.
Het was wel spannend maar dat is juist leuk!!!

bij de spaanse hut waren stapelbedden van drie, en die waren echt cool!!
en bij de laatste wandeling ging je weer naar de beginplek, en dan reed je weer terug met de auto...

groetjes Annelot

Tour de Famille Visser

Hoi,hoi,
We zullen de posters verspreiden!
Hier loopt alles vlotjes, werken voor de ouders en vakantie voor de kids. Jammer genoeg...
Het was echt reuzefijn bij jullie en zo ontzettend rustig! We zijn nog naar Cauteret gegaan, best mooie wandelingen daar in het park maar zo vreselijk veel volk. Kom, relatief veel volk het hoogseizoen moest er nog beginnen. De GR10 camping is er wel echt leuk (en rustig): een zwembad met warm water en trampolines. Verder door zijn we naar Jean Pied de port getrokken wat een zalig dorp is en vermoedelijk ook een fantastische streek maar het slechte weer heeft ons richting kust doen verhuizen. Kindjes waren door het dolle heen toen ze zee en strand zagen, dat maakte de vakantie echt af. Het zal misschien een paar jaar duren maar we komen zeker terug.

Veel wandel(werk)plezier

Sonja en co

Luxe Tour de Montagne I

Hoi Ireen en Roelof,
Wij zijn inmiddels al weer een week thuis en ik bekijk met enige weemoed de foto's die Arry en ik hebben gemaakt. Bij thuiskomst was het nog even een dagje mooi weer, maar daarna is het slechter geworden, koud, 10 graden en vandaag, zondag, non-stop regen. Dus ben ik al een paar uur bezig met het bekijken van wandelingen met hond, aangeboden door de wandelwaaier; het kiezen van een gebied in Frankrijk, maar ik kom toch steeds weer bij de pyreneen uit, ook qua prijs ligt het best wel gunstig!
Onze terugtocht was best lang. De bus kwam netjes op tijd om kwart voor vijf, maar er was een schoolklas jongeren van ongeveer 15 jaar die ook allemaal bagage hadden, zodat er te weinig bagageruimte bleek te zijn. En net toen wij wilden instappen meldde de buschauffeur dat de bus vol was! Een paar meisjes stapten toen uit, dat deden ze voor ons, en toen schoot er een jongen de bus in, kortom, hele boze buschauffeur, fikse ruzie, nog net geen fysiek geweld, kinderen allemaal over de rooie. Gelukkig mochten wij met bagage op schoot in de bus blijven.
Heerlijk gegeten in Toulouse en daar de trein van 1 uur 's nachts. Volgende dag in Parijs gewacht tot half elf en tenslotte om half drie in A'dam aangekomen.Dus volgende keer neem ik wel een eerdere trein vanaf Toulouse en een eerdere trein vanuit Parijs. Arry had nog een paar dagen vrij genomen, moet haar nog eens echt horen over hoe ze de bergen nou vond....
Ik zal nog even nadenken over een stukje voor de website, heb gezien dat er ook korte stukjes staan. En wil het even in overleg doen met Arry. Hoop dat alles goed gaat met jullie.

Groetjes Els

Luxe Tour de Montagne II

Wij hebben de vakantie als erg leuk ervaren , maar wel zwaar . Zoals je al had laten weten, zijn de Pyreneeën steiler dan de Alpen en dat hebben wij aan de lijve ondervonden. De sfeer waarin we dit mochten ervaren was héél plezierig. De onderkomens waren gastvrij , leuke sfeer en goed verzorgd ( behalve de laatste gîte was een beetje armoedig, maar de gastvrouw was zo lief en kon zo goed koken, hetgeen voor ons alles goed maakte ).

Jullie als begeleidend team hebben jullie best gedaan en zijn daar dan ook in geslaagd. Wij willen jullie daarvoor dan ook nog bedanken.

Nogmaals bedankt en wij hopen jullie nog eens te ontmoeten. Hetzij in Pyreneeën of in Nederland, want jullie zijn bij ons, zoals wij bij jullie, ook van harte welkom.
Wij wensen jullie voorspoed, gezondheid en geluk toe.

Groeten van ons vieren,
Luuk Cazemier

Wandelen in de Pyreneeën

Op de vraag wie er mee wilde wandelen in een mooie bergomgeving hadden zich 5 collega's aangemeld waarbij er ook nog twee zussen en een echtgenote meegingen. Hiermee hadden we het maximum aantal van 8 personen bereikt. William, Jannie met haar zus Joke, Michaela met haar zus Judith, Peter met zijn vrouw Anneke en Paulien.
Na een gedegen voorbereiding met onder andere voorbespreken in de kantine KdJ en in de Stof zijn we op vrijdag 5 oktober op het vliegtuig gestapt en met de KLM naar Toulouse gevlogen.
Daar aangekomen bleek een koffer te ontbreken. Het avontuur begon dus al eerder dan gedacht. Met een uurtje vertraging zijn we met de transfer naar Seix gebracht. Daar zijn we in twee Chalets ondergebracht.
Na aankomst kregen we een maaltijd voorgeschoteld door Bergtoppers (Roelof en Ireen Borst). Na de kamers zonder strijd te hebben ingedeeld en te hebben gegeten, zijn we onze eerste wandeling van 2 uur gaan maken.

Hier konden we zien waar we de tweede dag naar toe zouden gaan: Het hoopje midden op de foto daar moesten we overheen gaan lopen. Zaterdag hebben we dus een rondje Cos gelopen.
Een mooie geleidelijke klim (500 meter stijgen) over een vriendelijk pad door een mooi oerbos. Bovenop gepicknickt tussen de paarden (die vonden Joke erg leuk en vraten haar bijna op) en mooie uitzichten gezien.
Daarna doorgelopen in afdaling om na in totaal ongeveer 5 uur wandelen weer terug te komen bij de chalets.
Moe maar voldaan hebben we daar weer gegeten en gedronken.

Zondag zijn we met het busje naar 1500 meter hoogte gereden. Hier kwam ook Freddy eigenaar van een auberge bij ons gezelschap om mee te lopen. Daar onze rugzak opgedaan met slaapspullen, droge kleren, lunchpakket en voldoende drinken. Toen begonnen we aan een steile klim. Peter had het extra zwaar omdat in de kwijtgeraakte koffer ook een rugzak zat en hij zijn eigen rugzak nu te zwaar had gevuld.
De steile klim was voor meerderen erg zwaar en hijgend en puffend hebben we toen een iets minder stijl pad genomen om toch in totaal de 700 meter stijgen te volbrengen. Boven op de col was de Frans/ Spaans grens: een draadje. Bij de afdaling kwamen we nog wat botten tegen en uiteindelijk een heel karkas geheel kaal gevreten van een paard. Er lagen ook veren van gieren bij. De verhalen kwamen weer los over beren en wolven in dit gebied en of we ze nog zouden tegenkomen . . . . . . . . Paulien had ook een boekje meegenomen over 'Berensporen'.
Na de daling van ca. 800 meter was iedereen lekker moe, behalve Roelof (de begeleider van Bergtoppers) die liep als een speer weer verder.
Iedereen had het wel gehad, maar we moesten nog zo'n 8,5 kilometer stijgen en dalen tot we uiteindelijk weer 200 meter hoger aankwamen bij de Spaanse hut Montgarri.
Montgarri is een oud klooster, alwaar we met z'n allen op één zaal sliepen. Tot het snurken begon, toen is William met slaapzak naar een andere zaal gevlucht.

Ook hier hebben we heerlijk gegeten en nog veel meer gedronken, jammer dat Freddy niet zo veel trek had. We kregen een grote bak Spaanse macaroni.
Iedereen had zich hiermee volgevreten toen de tweede gang kwam: een heerlijke salade en wie toen nog niet vol zat kon zich daarna tegoed doen aan diverse gegrilde vleessoorten, aardappeltjes etc. Om bij te komen en het eten weg te spoelen hebben we de door Paulien meegenomen Raki opgemaakt, ging er anderhalve fles spaanse likeurdrank op en diverse flessen wijn.
Uitgerust zijn we aan onze laatste tocht begonnen. Het eerste stuk van 2 uur en 200 meter dalen (met kleine stijgingen) was lekker inlopen (de spierpijn van gisteren er uit lopen). Daarna kwam het echte zweetwerk weer in zicht: 700 meter stijgen naar de col Port de Salau (via een andere route terug). Hier staan de resten van een handelspost waar vroeger tussen de Spanjaarden en de Fransen de aan- en verkoop van houtplaats vond. Het weer en daarmee het zicht was vandaag wat minder.
Hierna konden we beginnen aan de laatste 1000 meter dalen (ongeveer 3 uur lopen). Dit begon glibberig en letterlijk en figuurlijk over een shitpad omdat de herders al hun schapen en koeien net naar beneden gebracht hadden.
Na ongeveer in totaal 9 uur lopen kwamen we in een plaatselijk kroegje Myrtille aan. Daar konden we bijkomen en uitdampen. Daarna terug naar ons chalet om verder bij te tanken. Uiteindelijk heeft iedereen heel goed gelopen en hadden helaas twee personen last van hun knie (of hoofd) en de rest uiteraard de benodigde spierpijn.

Gehoorde opmerking na het zien van bijgaande foto: 'hmm alweer een waterval'.
De indrukken waren te veel en te groot om deze nog bijzonder te vinden!

Dinsdag een goede reis en ook de verloren koffer terug gehad en ik kon woensdag weer 'fris' en nog steeds ongeschoren aan het werk. Anderen hadden nog een paar dagen vrij of hoefden maar één dag te werken of hadden een iets langere vakantie in Frankrijk gepland.
Wat ik van iedereen begrepen heb was dat we allemaal erg genoten hebben van het lopen en de vele mooie dingen die we gezien hebben.
Het is zeker voor herhaling vatbaar.

Bergtoppers krijgt van ons een dikke 9 voor het geheel.

Met spierpijn en wandelgroet, William Vrijburg

Hallo Ireen, Roelof, Jeanne en Luc,

We zijn (helaas) weer in Nederland en we willen jullie bedanken voor jullie gastvrijheid en de mooie reis en vakantietijd, we hebben genoten en zitten vol van mooie herinneringen aan het landschap en de leuke mensen/kinderen die we ontmoet hebben.
De terugreis is buitengewoon voorspoedig verlopen, maar dat hield dan tevens ook het einde van onze vakantie in, ach de was is al weer bijna helemaal schoon en het huis weer wat gepoetst en morgen komt de moestuin aan de beurt. Met Jac is alles gelukkig ook goed gegaan. Ook hij heeft genoten van de foto's en video die Ewald gemaakt heeft.

Hopelijk gaat met jullie ook alles goed, en hebben jullie af en toe ook een moment voor jullie zelf.
Ik stuur ook 2 foto's op en wens jullie veel sterkte de rest van het seizoen.

Liefs Ria en Ewald

Enkele opvallende uitspraken en reacties in 2007

Het regende nogal:
Fam. Dreu: Alles went behalve een tent......

Rob en Liny: Het is de mogelijkheid om een droom te verwezenlijken die het leven boeiend maakt

Een negatieve reactie van Huub en Marja (met hond):
Zouden we Bergtoppers een cijfer moeten geven in vergelijking tot SNP dan is het een magere 3 tegenover een dikke 8,5 voor SNP.

Het is zeker voor herhaling vatbaar.
Bergtoppers krijgt van ons een dikke 9 voor het geheel.
Met spierpijn en wandelgroet, William Vrijburg

De Cascadewandeling: Van Aulus-les-Bains naar de Cascade Begin augustus 2007

Bij het begin was het lekker omhoog lopen. We gingen met 9 mensen lopen.
En dat waren Ikzelf, Jona, Papa, Mama, Roelof, Frans, Kwok, Janine, Anneke.
Toen kwamen we een bordje tegen en daar stond op 1h15 naar Cascade.
Toen liepen we weer dooren dat ging behoorlijk hard.
Toen kwamen we bij een heleboel stenen.Toen we daar naar boven hadden geklommen zouden we een andere waterval zien. Door de mist zag je hem niet.Toen liepen we als een speer naar boven. Toen zouden we de Cascade moeten zien maar die zagen we ook niet. Een stuk daarna gingen we rusten. Toen gingen we weer terug,omdat er niets te zien was. En toen zagen we een Franse mevrouw. Ik kreeg toen een stok van haar. En 100 meter daarna zagen we alsnog de Cascade!!!

Cijfer hele wandeling: 8,5
Klimmen: 9+
Dalen: 6,5
Mooi: 7

Beste Roelof

Gisteren hebben Jos en ik een bergtoppers reunie georganiseerd met de mensen van de vakantie. Bijna iedereen was er (Jos, ik, Sabine, Ilona, Lianne, Berber, Gerarld, Harmen en Corine), en het was heel gezellig. Jos en ik hadden een wandeling uitgezocht op de Strabrechtse heide en natuurlijk zoals het een goede gids betaamt, de wandeling een week eerder voorgelopen. Het weer was perfect en na de wandeling hebben we nog lekker in het zonnetje op een terrasje gezeten en ’s avonds zijn we met zijn allen gaan uiteten. Ik vond het erg leuk om iedereen weer te zien. De vakantiefoto’s kwamen weer boven tafel en herinneringen kwamen weer boven.

Terugkijkend op de vakantie vond ik het echt een supervakantie. Deze vakantie zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan. Toen we de vakantie geboekt hadden was ik nog wat huiverig voor het idee van een groepsreis, want het is altijd maar afwachten in wat voor een groep je terechtkomt. Het is me echt 100% meegevallen, en Ik zou het zo weer doen.

Wat me vooral is bijgebleven is de groep, het groepsgevoel, het busje, het samen eten, het samen drinken in de Spaanse refuge (!), de leuke gesprekken, het afzien, het stokbrood met gerookte zalm, het canyoningen, de goede gids (slijm slijm), het slapen in de hutten, het mooie weer en natuurlijk de prachtige wandelingen! Wat een mooi gebied! Ik ben nog nooit met zo’n grote tegenzin na een vakantie weer naar huis gegaan. Een week was echt veel te kort. Kortom echt een supervakantie.

groetjes aan Ireen en de kinderen, en bedankt!

Marjanne

Katrien(de schrijfster), Marie- therese en Theo!

Wij zijn inmiddels goed thuis aangekomen.
Vader en moeder vroegen of ik een verslag kon maken over het wandelen, dus dat doe ik…:
Eerst hebben we 3 inloopwandelingen gedaan, die waren erg mooi!

De 1stedag:
Vandaag begonnen we met de eerste wandeling. Dat was echt de zwaarste! Maar goed… Bij het starten was het eigenlijk moeilijk bij te houden. Het leek wel of we uit de startblokken vlogen op weg naar de refuge! Gelukkig stopte we soms om even op de anderen te wachten. Toen we eindelijk gingen lunchen onder een boom was dat heerlijk koel tegenover het weer buiten de schaduwen!
Daarna liepen we een stuk bergaf en toen weer berg op ! We kwamen aan bij een herdershut of zo iets. Daar stonden allemaal koeien (er was een koe en die had iets engs aan de uiers hangen! ). Na de pauze liepen we verder de berg op en toen we boven waren was daar tot mijn grote vreugde een stuwmeer (waar je in mocht zwemmen!!!).
Bij de refuge moest je van die lelijke klompen dragen. 30 Minuten later kwam de andere groep die onze wandeling andersom deed. ’s Nachts was het stikheet en Sam (de hond die mee was met de andere groep moest de hele tijd janken als er iemand in of uit liep(vervelend maar wel lief ).

De 2dedag:
Het ontbijt was brood dat de hele tijd uit elkaar viel of peperkoek. (De lunch was ook weer dat stomme brood ). De 2dedag ging voor mij wel het beste want ik kon het goed bij houden !! We kwamen langs een ijzermijn en liepen langzaam(!) naar beneden. Beneden sliepen we in een gite (kweet ff de echte naam niet meer ! (Eylie)).
Daar was het gelukkig niet stik heet…

De 3deen laatste dag:
Vandaag vielen er 4 mensen af. Gelukkig kwam er ook nog een bij! toen waren we met 6. Het was een leuke wandeling en vooral de mooiste! Na de wandeling hadden we nog een etentje op de camping en toen gingen we na de yoghurt inscheppen en eten weer naar onze eigen camping().

De groetjes van: Katrien(de schrijfster), Marie- therese en Theo!

Wil je verhalen lezen uit 2007 (of eerder) of het verhaal waarin de Bergtoppers zijn opgericht?

Het verslag van de week waarin de Bergtoppers zijn opgericht:

Sinds juli 2003 zijn de bergtoppers opgericht in de Franse Pyreneeën tijdens een dineetje in een typisch bergrestaurant.
We hadden net een heerlijke wandelweek achter de rug die bestond uit een 2-daagse bergwandeltocht en afgesloten zou worden door een 3-daagse bergwandeltocht. Echter de 3-daagse bergwandeltocht werd vervangen door een 2-daagse en een 1-daagse. Op zich ook niet verkeerd en zeker niet vervelend!
Deze wandelweek vond plaats in de Franse Pyreneeën, waarbij geslapen werd in de omgeving van Seix.
De eerste dag werd 300 meter geklommen, via de GR10, waarna een eerste pauze plaats vond die gevuld werd met het kijken naar de Tour de France. Daarna werd nog eens 200 meter geklommen, via de GR10D, waarna er overnacht werd in een onbemande berghut. De volgende dag begon met een mooie afdeling langs de GR10D van ca. 1100 meter. Op het laagste punt werd de lunch genomen, waarna er nog een klimmetje op het programma stond van ca. 600 meter. Dit werd uiteraard door iedereen goed doorstaan…….

De volgende dag was rustdag, wat door de heren ingevuld werd met een dagje Lourdes. En kijk wat daar van kan komen.

Peter en Jan hand in hand (van links naar rechts).

De derde bergwandeldag werd begonnen met een transfer naar de Riberot. Vandaar werd gestart met een tocht naar de bemande berghut Estagnous via de transfrontalier. Dit was voor de heren enigszins vermoeiend, maar ook nu werd de hut gehaald. Enkelen wilden nog door naar de top, maar de mist gooide roet in het eten. Aangekomen bij de hut werd het leed snel weggedronken met enkel glazen wijn.
De volgende dag werd besloten om de lange afdaling te gaan doen. Eerst moest er echter nog een stukje gedaald en geklommen worden wat voor enkelen toch wel lastig was. De paden waren toch wel erg klein en moeilijk te vinden. Maar het uitzicht was toch ook erg mooi. Er werd zelfs boven de regenboog gelopen. Hieronder een foto van de rest van de bergtoppers.

Jan, Roelof, Sjaak, Nico en Bruin (van links naar rechts).
De bergwandeldag eindigde in de late middag, maar nog net op tijd voor de BBQ. Ook dat was een groot succes. Wellicht zo groot dat besloten werd om de laatste wandeldag te veranderen.
In plaats van 1 grote tocht werd besloten om 2 kleintjes te doen. Dat was ook een succes, hoewel het laatste tochtje pittig was.
De wandelweek werd afgesloten met een biertje en een kaartje, waarna we aan tafel mochten. Na het eten werden we door de gastvrouw en opa naar huis gereden.

Ben je door het lezen geïnteresseerd geraakt en wil je misschien ook een fantastische week meemaken klik op de volgende button.